Bijna een jaar heb ik niets van me laten horen en dat was niet omdat ik wilde stoppen met deze site of iets van dien aard. Het alles te maken met de als maar groter wordende vermoeidheid die afgelopen oktober tot een hoogtepunt kwam. Ik kon 16 uur slapen per dag en dan nog steeds doodmoe zijn. Burnout leidde de conclusie van de deskundigen en dat is achteraf een logische geweest. Ik ben er nog niet, maar heel langzaam klauter ik weer terug omhoog. En ik wil dus nog steeds deze weblog voor Anne Fleur bijhouden. Ik hoop eerdaags weer wat meer van me te laten horen en vooral ook dat jullie weer kunnen genieten van de avonturen van Anne Fleur. Want dat ze al een boel uitspookt is zeker

Voor degene die ons altijd volgen, moeten nu even een hele grote stap in de tijd zetten, want in plaats van achter dozen aan sjezen, stapt Anne Fleur sinds 3 sept. ’08 nu vrolijk zelf in het rond. Daarbij roept ze regelmatig ‘mama, kom maar’ en zwaait ze met een groots armgebaar om duidelijk te maken dat het spelletje achter haar aanrennen is gestart. Ons kleine meisje is tot een peutertje uitgegroeid. Die onwijs lief is, maar ook het strafplekje heeft leren kennen. De grootste ‘streek’ tot nu toe was met wasco op de tv, salontafel, bijzettafel, witte poef en raam tekenen, “mama, kom maar ….”

Overigens jullie hebben nu het st. maarten evenement gemist. In het kort kwam het op het volgende neer, een hyper Anne Fleur, die alle kindjes aan de deur met een grote glimlach begroette om vervolgens het op een drafje te zetten naar de keuken, waar ze de bak met snoep aanwees en weer terug rende naar de deur om geduldig toe te kijken hoe alle kindjes snoepgoed in hun tas lieten verdwijnen. Na st. maarten kwam het sinterklaasfeest, wat meteen ook het begin was van een anderhalve maand zieke Anne Fleur. Bij tijd en wijle had ze koorts (max. 39,4˚C), wat vaak zo’n drie dagen aan hield, om vervolgens af te zwakken. En na twee dagen ogenschijnlijke gezond verklaarde Anne Fleur weer opnieuw de kop op te steken. Het heeft in ieder geval de pret van pakjesavond niet verpest. Ook al was Anne Fleur tamelijk duf, ze genoot wel van haar nieuwe driewieler, de bezem om schoon te maken, haar aankleedpop, houten tolletjes, een xylofoon en een heuse duplo circustrein etc, etc. En na sinterklaas kwam het kerstfeest. Samen hebben we de kerstboom opgetuigd waarbij de bal die we dit jaar met zijn tweeën hadden gekocht een speciaal plekje in het midden kreeg. Met oud & nieuw waren de sterretjes afsteken in de garage het grootste evenement voor onze anderhalve jarige en vanaf dat moment hoort het woordje mooi(!) ook bij haar steeds verder uitbreidende woordenschat.

Anne Fleur wordt inderdaad een steeds grotere kletstante, die denkbeeldig ‘koef’ (koffie) zet voor papa en mama. Het opstapje voor oma bij het aanrechtblok klaar zet, zodat die de koekjestrommel voor haar kan pakken. En alles wat stuk is/gaat moet ‘opa make’. Ook de wc op het kdv die niet zo lekker doortrekt, .. ‘opa make’. Daarnaast is het een echt klim en klauterkindje kindje geworden, die springend en huppelend door de kamer rent. Haar eigen kleren aantrekt (en uit – ook op momenten dat ze niet uit horen te zijn-) en vandaag haar eerste plasje op het potje heeft gedaan. Kleine meisjes worden groot en ik beloof bij deze plechtig dat mijn volgende stukje vlotter op mijn weblog zal verschijnen. Anne Fleur tikt wel mee,… ‘mama, kom maar’.

Het werd wel weer eens tijd dat ik wat anekdotes van die kleine meid opschrijf, zo op de vooravond van de grote verhuizing. Tussen alle ingepakte dozen en gereedstaande gereedschappen bij deze dus wat korte verhaaltjes van de afgelopen twee maanden.

Anne Fleur heeft haar eerste standje gekregen. Ja, je leest het goed een standje en geen tandje. Want tandjes heeft ze nu genoeg. Tand nummer acht is ook doorgebroken en haar vier kiezen beginnen nu tegelijk naar de oppervlakte door te worstelen. Kies linksboven lijkt de wedstrijd te winnen, kies rechtsonder gaat voor een eervolle tweede plaats. Maar goed ik had het over haar eerste standje…

Op het kdv was ze samen met haar speelmaatje Martijn gezellig met de duplo aan het spelen. Totdat Anne Fleur dacht dat het ook heel leuk is om haar acht tandjes in het onderarmpje van Martijn te zetten. Zomaar omdat ze het kan, zonder kwade bedoelingen. Het had net zo goed een zoentje kunnen zijn, want die laat ze nu ook te kust en keur overal rondslingeren. Alleen dan blijft een mooi kwijlspoor achter en niet acht tandafdrukjes. Dus ze kreeg haar eerste standje, want zoentjes geven mag wel, maar tandjes in je speelmaatje zetten is niet de bedoeling.

Anne Fleur weet ondertussen dondersgoed waar ze allemaal niet aan mag komen. Zo is de laptop van papa, het loeizware Cd-kastje, de lamp bij de televisie en de telefoon verboden gebied ook al is het op grijpgraag niveau. Eigenwijs als ze is waarschuwt ze zichzelf nu eerst keurig met haar vingertje en schudt ze haar hoofdje netjes heen en weer, om vervolgens met een bigsmile er al dan niet naar te reiken. Dondersteen… Tja, en dan proberen we met ons gezicht in een plooi, de grote glimlach te onderdrukken, haar bij het ‘gevaar’ weg te halen.

Anne Fleur is niet alleen een dondersteenachtig slim dametje. Ze kan ook heerlijk met haar pamperkontje heen en weer ‘sjeeken’ op ritmische muziek. Haar voorkeur gaat uit naar… Amy Winehouse. Maar ook andere jazzyachtige muziek, of the seventies, the eigthies, the ninethies, etc. laten haar hupsen en ‘sjeeken’ van plezier, al dan niet meeswingend op mijn arm. Er zit zo allemachtig veel energie in haar lijfje en niet alleen met dansen heeft ze een uithoudingsvermogen waar je u tegen zegt. Ook kruipen doet ze tegenwoordig razendsnel. Met een zeer eigen techniek; links op haar knietje en rechts lopend. Maar het meest spectaculairste vindt ze het lopen en racen met haar loopauto. Ze kan nu zelfs een ‘wheely’ maken en ze zeilt razendsnel door de bochten heen, om vervolgens een kick te geven als ze niet vlot genoeg tussen alle obstakels heen kan draaien. De drempel van de keuken naar de gang blijft een moeilijke hindernis, die ze alleen in volle vaart goed kan nemen. Maar als de loopauto niet in de buurt is, dan is ieder ander element ook geschikt voor haar om daar het huis heen te stappen. Haar hobbelpaard schuifelt ze met vermeende krachten voor haar uit, of de supergrote eetkamerstoel en tegenwoordig zijn de (weliswaar lege) verhuisdozen helemaal in. Jammer dat de drempel naar buiten te lastig is, anders hadden we een handig hulpje erbij.

Het is overigens erg aandoenlijk om naar haar stapjes te kijken. Ze duwt haar steun en toeverlaat (roze loopautootje) voor zich uit en haar beentjes volgen ietwat wijdbeens erachteraan alsof er een dikke drol in haar pampertje hangt. Toen we laatst in het verzorgingstehuis waren voor de vijfentachtigste verjaardag van een oudtante, werd het contrast tussen piepjong met een loopauto en verzorgd bejaard met een rollator best klein. Piepjong is alleen wel veel sneller en ziet vééél minder gevaar. Dus ging deze piep … moeder er met alle vangarmen vanwege rollator hellingen met harde stenen muurtjes en gevaarlijk trappetjes erachteraan. En een schik dat ze dan heeft als ze tussen de bejaarde benen en de rollator van een bewoner heen weet te verdwijnen. En een schik dat alle bejaarden weer hadden om haar.

En van al dat racen en donderstenen wordt het kleine meisje natuurlijk ook heerlijk moe. Alles wat dan lekker zacht is vindt ze prima om tegenaan te vlijen. Dit kunnen onze gezichten zijn, maar ook een dekentje op de grond of de salontafel voldoet. Of zoals de allereerste keer toen ze haar vermoeidheid op deze wijze aan ons showde, op haar twee kussentjes. Die ze speciaal voor deze actie netjes op de grond neerlegde om er vervolgens bovenop te kruipen met haar wangetje op het ene kussentje en haar buikje op de anderen, armpjes eronder door en kontje richting plafond. Slaap lekker lieve, kleine, slimme, mooie Anne Fleur

Anne Fleur staat. Haar wereldbeeld kan ze nu vanaf 75 centimeter hoogte aanschouwen. En ze ziet veel vanaf die hoogte hoor. Een muismat met bijhorende muis, kopjes, onderzetters, toetsenbord en allerlei ander lekkers voor haar grijpgrage handjes. Haar handjes rijken naar alles wat haar ogen zien. Vaak gaat dat gepaard met een overduidelijke “ehmieh”, vertaalt als “leuk hebben”. Dat taaltje van haar kenden we al een tijdje. Want al ziet ze vanaf zes hoog niet dat haar opa beneden rondloopt. Ze ziet wel de twee beschutte konijntjes in het gras, de eendjes die verderop in de sloot elkaar achter na zitten, en alle honden en katten die overal rondsnuffelen. Ze is gek op dieren.

We hadden al door dat ons dierenrijk een enorme aantrekkingskracht op haar uitoefende. Want die gnoe op televisie was al reuze interessant toen ze nog maar een klein hummeltje was. Ook de leeuw, die ze nu met een luide grrr uitstekend kan nadoen is favoriet. Nu hebben we thuis geen enkel dier, zelfs de goudvis is sinds 5 jaar niet meer in ons leven, voor Anne Fleur maakt dat niets uit. Haar dierenliefde zit lijkt wel genetisch in haar opgeslagen. De kinderboerderij en het hertenkamp vindt ze dan ook helemaal geweldig en toen we met koninginnedag besloten om naar de Emmen dierentuin te gaan, had ze een heerlijke dodelijk vermoeiende dag. Want ook al was ze nog zo moe in haar wagentje, denk maar niet dat ze haar middagdutje wilde doen. Stel je voor zeg, dat je dan net die leeuw, olifant of giraf moet missen!

Sinds ze kan kruipen (en dat gaat nu razendsnel) hebben we al wat kevertjes en spinnetjes van een bijna dichtslaande kaakbeweging moeten redden. Maar ook het hele grote paard (wat mama zelfs wat angst injaagt) wil ze “emieh”. Sinds vorige week hebben we fietsen (ik een prachtige felblauwe gazelle bloom en mijn vriend een hele coole sparta tyros) en het is fantastisch om met haar door het buitengebied heen te rijden. Ieder paard, koe en schaapjes (“maahaaahaa”) krijgt haar volle aandacht. De ruiter te paard blijft zelfs even voor haar stil staan en dolgelukkig is ons meisje als ze dan de hals van dat immens grote dier mag aaien. Ik weet zeker dat mijn 5 overtollige zwangerschapskilootjes die nu na een jaar nog op mijn buik zijn blijven plakken er razendsnel zullen worden afgefietst. Want Anne Fleur vindt het fantastisch hoe de wind met haar haren speelt en tranen op haar wangen veroorzaken.

Nu ze bijna 1 jaar is, vond ik het ook leuk om een heuse fotograaf foto van haar te laten maken. En ons kleine prinsesje ontwikkelde zichzelf tot een waar fotomodelletje in de dop. De fotograaf was zo content met haar dat hij zelfs twee sessie heeft gemaakt en we konden dus uit wel zo’n 90 foto’s kiezen. Geweldig hoor, ze prijkt nu ook op zijn website en in zijn etalage en die bloemen op de foto dat was deze mama’s haar idee. Het zijn nu echte Anne Fleur foto’s geworden. Haar volgend logje zal dan ook een fotoreportage worden van hoe dit prinsesje 1 jaar is geworden. Want onze grote dierenvriend en heuse dreumes die triomfantelijk kan staan, wordt alweer 1 jaar. Wat is ze nog klein, maar o zo groot tegelijk!

Eerst geef je je kleintje een knuffeltje om ervoor te zorgen dat ze niet alle kanten op draait tijdens het verschonen. Na twee maanden kent ze het gehele knuffelrepertoire en worden de flesjes en de luiers interessant. Ook in de keuken en onder het eten kan ik Anne Fleur dan het beste vermaken met de huis-, tuin- en keukenartikelen. Van meetlint tot kartonnetje en van het tupperware arsenaal tot aan de onderzetters. Maar dan is de dondersteen opeens bijna 1 jaar en dan kent ze ook die dingen op haar duimpje. Voor het nieuwsgierig Aagje moet het wel interessant blijven, dus de kettingen met kraaltjes, de glinsterende armbanden en de horloges komen nu voor de dag. En wederom lukt het deze moeder om haar dan wat fruithap, stoofpotje, boterhammetje worst te geven en een schone luier om te doen (niet allemaal tegelijk hoor). Tja, wat worden de volgende items om haar te vermaken? Gameboy’s, videospelletjes? Of moet ik net als op het kdv iemand erbij gaan “inhuren”. Daar verschonen ze Anne Fleur namelijk met zijn tweeën tegelijk. Eén iemand om haar af te leiden en de ander gooit er razendsnel een pampertje onder door.

En ze kruipt!, of nou ja beter gezegd tijgert,.. of ehmm voort trekken. Het gaat puur op kracht, de handigheid komt vast later wel. Ze is nog niet watervlug en kan mama ook nog niet bijhouden als die van kamer naar de keuken, naar de badkamer, naar de slaapkamer loopt (lekker makkelijk hoor alles gelijkvloers), maar ze draait wel constant met de windrichtingen mee en verzet een halve meter om te constateren dat moeders al weer ergens anders is. En de dvd’s in de kast blijken dan ook nog eens bere interessant te zijn. Het is een prachtig gezicht zoals die kleine haar ontdekkingstocht doet.

O ja, ook nog: We hebben een huis gekocht (15 augustus de sleutel). Want al met al wordt dit superhandige, 6-hoogse, gelijkvloers flatje toch iets te klein. En strakjes als Anne Fleur loopt is een tuin vast leuk. Nooit gedacht dat we weer naar een tuin zouden gaan, want al wat groeit en bloeit, moet ook gesnoeid en geschoffeld worden en dat is niet onze grootste hobby. Maar de tuin is al voor meer dan de helft bestraat door huidige bewoners en de andere helft is “onderhoudsvriendelijk”. Klinkt lekker. En tada het huis heeft een bad. Een heerlijk groot bad. Een bad voor Anne Fleur en mij. Ehmmm voor mij, want Anne Fleur houdt niet van bad. Vorig weekend zijn we naar Center Parcs geweest en in haar prachtige nijntjes zwembroek met een prachtige nijntjes zwemband togen wij naar het pierebadje. Alwaar Anne Fleur het op een luid brullen zetten zodra haar kleine teen het water raakte. Angstig klauterde ze zich via mijn haren omhoog om zo hoog en droog de zwembadwereld met grote tranen op haar wangen te aanschouwen. Tja, aan zwemmen is ze duidelijk nog niet toe. Dus de volgende dag toch maar even schoon boenen in bad. Samen met mij en alle aankleedspulletjes togen we naar de badkamer. Alwaar we met zijn tweetjes tegelijk in het heerlijke warme bad van 37C. afdaalde. En wederom klonk er een luid alarm. Om half acht ’s morgens werd iedereen in het huisje wakker gebruld door Anne Fleur, die luidkeels liet weten dat papa en mama dat nieuwe huis met bad best wel weer mochten verkopen. Zij vindt de flat met haar rode tobbe groot genoeg.

Het wordt hoog tijd dat ik haar weblog wat meer bijhoudt, als het lukt zal ik deze week ook haar ‘voor het eerst’ weer up to date brengen. Want die kleine meid ziet inmiddels heel wat meer als alleen haar handjes. Ze ziet haar voetjes, haar tong, haar speen (razendsnel vanuit haar ooghoeken), mama’s haar, ketting en noem maar op. En alles wat haar ogen zien, moeten haar handjes aanraken en uiteindelijk haar mondje proeven. Het is nu ook leuk om een knuffel van haar te krijgen. Ze eet je wang dan bijna helemaal op en duikt met haar handjes je nek in. En het lijkt wel of we iedere dag een steeds slimmere dame krijgen. Ze weet ondertussen wat knuffels geven zijn en daarop hebben niet alleen papa en mama een abonnement, maar ook de beestenboel in haar box krijgt zo een innige omhelzing. En als je vraagt waar haar tong is, dan komt ie vanzelf naar buiten.

Anne Fleur is een dame van de communicatie, steeds vaker maakt ze gebruik van haar koeterwaals en haar gebaren. Heel driftig wordt ze dan ook als jij, of de pop, of het blokje, of haar draaikubus niet doen wat zij bedoelt. Haar ruggetje trekt ze dan hol, de beentjes gaan stampen, haar lippen worden op elkaar geperst, haar hoofdje wordt rood en heel hard hoor je bbbfffrrrsssttttt. Maar ook gebruikt ze haar taal om contact te maken met anderen. Sinds ruim een maand is ze eenkennig. Niets vervelends, maar gewoon goed gehecht. Ze heeft voortaan een kleine tien minuten nodig voordat ze die vreemde grote mensen dicht bij haar in de buurt wil hebben. Na die tien gewenningsminuutjes gaan haar handjes reiken en wil ze die trui, blouse, luchtje, of haartjes van die vreemde meneer/mevrouw (lees opa, oma, oom, tante) verkennen. Heel grappig is dan ook als wij op pad zijn en in de lunchroom van de Hema ons drie-uurtje houden. Want dan wil Anne Fleur met iedereen in de lunchroom contacten. Ze blijft net zolang de clown spelen totdat alle grote mensen verrukt en verzot van haar, haar die gekke grote mensen aandacht geven. Het is kleine komediante, die Anne Fleur, en dan eentje met hééél vééél charmes.

Het allermooiste moment vind ik het lekker-knuffel-moment. En dat kan met zijn tweetjes op het speelkleed, op schoot, maar ook in de grote love seat als we samen een appeltje eten. Heel wijs neemt ze tussen haar duim en wijsvinger een stukje appel en met haar kleine tandjes (inmiddels 6 stuks) schraapt ze er de stukjes van af. Lekker zelllluuff doen, lijkt ze dan wel te grinniken. Want met het eten is Anne Fleur een eigenwijs gebakje. Sinds anderhalve maand heeft ze genoeg van haar melk. Ze zal wel denken, ik drink al mijn hele leven melk ik hoef niet meer. Alleen ’s morgens vroeg lukt het nog om circa 150 cc weg te werken, maar de rest van de dag hebben we het opgegeven. Ze krijgt nu toetjes om toch zo de belangrijke calcium en mineralen binnen te krijgen. Want als ze niet wil, dan wil Anne Fleur ook echt niet, ze wil het niet uit de fles, ze wil het niet in papvorm, of met een smaakje of verzin de trucjes maar. Ze werken bij Anne Fleur niet. Gelukkig is ze wel verzot op brood en steeds vaker wil ze dus zellluuf de stukjes in haar mond proppen, of zelluuf de roosvicefles leegdrinken. Of zelluuf uit de beker drinken. Dat laatste laten we haar toch nog maar even niet doen, want ook al drinkt onze eigenwijze uit de beker, en wil ze beslist niet uit de tuitbeker drinken, en kan ze ook al prima uit een rietje drinken (8 ½ maand). Met twee handjes zelluuf uit de beker drinken gaat ons nog net eventjes te ver. Ze is nog maar tien maanden onze dondersteen.

1000 verhalen kan ik wel vertellen, zolang ben ik van weblog weg geweest. En ik was iedere keer weer van plan om 1 van die duizend verhalen hier neer te zetten. Maar elke keer was ik of te moe, of te ziek, of te inspiratieloos, of te druk, of te …. Tja, en dan zijn we dus alweer 2 maanden verder. Alles gaat hier prima en ik wil ook echt blijven webloggen, alleen het ritme heb ik nog niet zo te pakken.

Maar genoeg gekletst over excuses waarom ik hier niet ben geweest. Het gaat natuurlijk om die kleine dondersteen van nu al weer 8 maanden. En het is een ongelooflijke lieve kleine lolbroek. Zo eentje die je aandacht trekt, vasthoudt en nooit meer loslaat. En we lachen wat af met elkaar. Eén van de meest leukste spelletjes op dit moment is kiekeboe. Kiekeboe met het doekje, kiekeboe vanonder de kinderstoel vandaan, kiekeboe met zijn tweetjes op het speelkleed, kiekeboe tussen de vingers door, kiekeboe met de knuffel, of gewoon kiekeboe als je de kamer uitgaat. Het is zo leuk om te zien dat ze nu dus verbanden legt tussen de ene actie en de andere. Een ander grandioos spel is dan ook “laten vallen”. En daar bedoelt Anne Fleur niet alleen haar speelgoed mee. Nee vooral ook haarzelf. Staand op de bank met de handjes aan de leuning laat ze zich achteloos achterover vallen. Boem zo de zachte kussens in, met het vangnet van armen erbij. Ook liggend op haar buik terwijl ze bovenop papa of mama ligt laat ze zich naar de zijkant rollen de afgrond in, in de wetenschap dat ook nu weer de armen klaar staan om haar op te vangen. Met haar brede glimlach kondigt ze van te voren al haar trucje aan.

En die brede glimlach is allang niet meer tandeloos. Schreef ik begin december nog over een te verwachten tandje. Het werd een ware tandenstorm. Met twee tegelijk zijn ze doorgebroken. Boven en beneden heeft ze nu totaal vier hagelwitte scherpe tandjes. Binnenkort gaan we maar beginnen met poetsen